IMG_1138

Review: Lowlands 2016

Lowlands. Het meest diverse festival van Nederland. Het programma biedt ruimte voor muziek, theater, dans, cabaret, wetenschap en, met de komst van Yuri van Gelderen, zelfs sport! Oh, en dan heb ik overheerlijke ruime eetassortiment nog niet eens genoemd! Dit is de tweede keer dat ik het festival een bezoek mocht brengen, en wauw wat kon ik niet wachten om weer m’n eerste stappen op het terrein te zetten! Al dagen, euh nee wat zeg ik máánden, keken m’n zusje en ik als twee overhypere stuiterende kippen uit naar het festival van het jaar. Benieuwd naar al mijn muzikale bevindingen met Oscar And The Wolf als hét ultieme hoogtepunt? Scrol dan vooral verder! I only just started.

De vrijdag begon heerlijk zonnig, heet zelfs! Niemand minder dan Tom Odell had die dag de eer om de overvolle Alpha te openen. De Brit heeft een stem waar je ‘u’ tegen zegt en dat laat hij niet bepaald onopgemerkt. Hij zet al z’n uithalen met volle overgave in en ontving tijdens zijn enorm lange uitzinnige uithaal bij ‘Concrete’ zelfs een luid applaus vol verbazing. Tom Odell leeft helemaal op achter zijn vleugel en speelt een set waar z’n nieuwe album ‘Wrong Crowd’ ook helemaal tot recht komt.

Schermafbeelding 2016-08-23 om 13.30.50

Hierna gingen we en route naar Tourist LeMC. Heerlijk nuchter stond deze Vlaamse verhalenverteller zijn ding te doen in de Heineken. Af en toe moet je iets meer moeite doen om z’n platte Vlaamse rap te volgen, maar desondanks blijf je altijd in de zonnige dansbare flow. De teksten komen recht en puur binnen. Pak bijvoorbeeld een lyric als; “Omgeven door probleme. Volg ‘k ik de melodie. De tonen zen men treden. Tot dak den horizon kan zien.” uit de Belgische hit ‘Horizon’ en oordeel zelf.

Later op de avond mocht Oscar And The Wolf als ‘sub-headliner’ de Alpha aantreden. Na het zien van deze show konden ze echter ook zo als headliner doorgaan. Vlammenwerpers, CO2-kanonnen, vuurregen, lasers, confettikanonnen. Werkelijk alles werd uit de kast getrokken zonder dat het ook maar een moment too much werd.

Twee LED-verhogingen van een paar meter hoog gaven Max Colombie daarnaast alle ruimte om over het podium te schitteren in zijn witte glitter outfit met lange rode zwierige jas. Waar Oscar And The Wolf hun shows eerst nog opende met het opbouwende slepende Joaquim knalde ze er nu gelijk vol in met hun nieuwe single ‘The Game’ boordevol hiphop-invloeden en diepe bassen. Om vervolgens tijdens ‘Undress’ sensueel over het podium te zwieren omringd door vlammen.

He was on fire baby. Amai, wat goed!

Hierna trad de echte headliner Muse aan. Man, wat heeft deze band een hoop hits op hun naam staan. Je viel van de ene hit in de andere. Ik werd letterlijk overspoeld door een golf van herkenning. Lekker meeschreeuwen en dansen dus! Muse vervult hun rol als droomheadliner in de Alpha helemaal. Alles aan de show klopte, van de grote ballonnen gevuld met confetti tot aan de geniale gitaarrifjes.

FullSizeRender-3

Dag twee had volgens mij geen betere opening kunnen wensen. RY X in de India was magisch mooi. Festivals staan bekend om wat rumoeriger te zijn dan concerten, maar in deze tent ging dat totaal niet op. Niemand die er ook maar aan dacht om de gebeurtenissen van gisternacht nog eens lekker goed in detail door te spreken. Het enige wat op dat moment leek te bestaan was RY X op het podium, waar iedereen bijna gehypnotiseerd naar stond te luisteren. Zo oprecht en puur was het. RY X was zelf ook duidelijk onder de indruk van de grote opkomst en het luistervermogen van het publiek. “You guys are beautiful. This makes it hard for me to play in other countries.”, melde hij tegen het einde van z’n setlist. I was only in love with RY X … En gelukkig was deze liefde duidelijk wederzijds. 😉

Na wat chillen aan de rand van de uitpuilende Heineken waar Matt Corby zijn show al had ingezet, maakte we tegen het einde van deze show de oversteek naar de Charlie waar Whitney ging spelen. Mijn beeld van deze band reikte tot dan toe niet verder dan hun single ‘Woman’. Ik wist dus ook niet goed wat ik kon gaan verwachten. Deze altenatieve jonge band heeft het echter helemaal waargemaakt voor mij! De drummende leadzanger heeft een groot charisma en doet waar hij zin in heeft. Zo ook een tongzoen met de basgitarist midden in een blazerssolo. “That is my brother”, verklaarde hij na afloop van het nummer. Af en toe een beetje vreemd, maar wel op een erg positieve verrassende manier. Zeker een aanrader!

Schermafbeelding 2016-08-22 om 15.52.33

Een paar uur later gingen we door naar Tsar B in de X-Ray. Nu voor vele misschien nog enkel bekend van de single ‘Back To Black’ met Oscar And The Wolf. Haar zwoele muziek zit vol met Arabische invloeden en diepe elektronische bassen waar haar super zuivere stem heerlijk doorheen zweeft. Het duurt vast niet lang meer totdat deze Queen van de Belgische Indiescene ook Nederland voor zich weet te winnen.

Hierna was het rennen geblazen naar de alleskunner Jack Garratt. Ik weet niet hoe hij het doet, maar hij flikte het! In zijn eentje stond hij het op het podium als een bezetene op z’n keyboard, gitaar én drumpads te spelen. Oh ja, en dan gooit hij er af en toe ook nog moeiteloos wat bizar hoge noten uit.

Het publiek lag overduidelijk aan zijn voeten en swingde de tent uit. Letterlijk, want veel ruimte in de tent was er niet meer over.

In de avond mocht ik, met mijn ultieme guilty pleasureWonderwall’ van Oasis, natuurlijk niet Noel Gallagher’s High Flying Birds missen. Heerlijk optreden was dat, mét heel veel Oasis covers. Helaas heb ik ‘Wonderwall’ gemist door mijn vroegtijdige vertrekken om op tijd bij Disclosure te kunnen zijn. Waarom? Geen idee. Maar ook zonder maar een noot van mijn ultieme guilty pleasure gehoord te hebben vond ik ze al erg tof! Disclosure vond ik daarentegen ietwat tegenvallen, maar wel een heerlijk dansbaar einde om de Alpha mee af te sluiten. Mijn zusje en ik zijn daarna nog even doorgegaan naar Weval (hét Amsterdamse dromerige techno duo) om vervolgens de avond echt af te sluiten bij de Black Madonna in de X-Ray, waar de broeierige sauna een paar graden te warm stond en de capaciteit wel drie keer mocht worden vergroot.

En toen brak de laatste dag alweer aan, en met deze dag ook de hemel. Tijdens onze druk gevulde muzikale marathon vulde het Lowlands terrein zich steeds meer met grote waterplassen, maar dat mocht de pret natuurlijk niet drukken. De sfeer op Lowlands blijft altijd top, weer of geen weer! En de vele tenten zijn hierbij natuurlijk dé ideale uitkomst! Zo opende Jamie Woon de dag in de India. Een lekkere laid-back vibe met super enthousiaste en goede achtergrondzangers, die op momenten zelfs de volledige spotlight van Jamie Woon wisten te begeren.

Hierna gingen we door naar de super charismatische Britste band Oh Wonder. Het duo weet telkens weer hoe ze het publiek moeten betoveren. De chemie tussen de twee spat letterlijk van het scherm af. Al knipperende met haar grote poppenogen straalt de zangeres een en al liefde en vrolijkheid uit. Plak daar de heerlijke veelal luchtige songs bij en het plaatje is helemaal compleet. Hartjes voor Oh Wonder!

FullSizeRender

Vervolgens maakte multitalent Warhola zijn aantreden in de met rook gevulde X-Ray. Hun EP – Aurora klonk veelbelovend, dus ik was benieuwd hoe het live zou klinken. Nou zo; veel synths en bassen waar je met geen mogelijkheid omheen kan, gewikkeld in een mysterieus jasje. Ik hou ervan! Waar Nederland zich momenteel volop aan het ontwikkelen is in de hiphop-scene gaan onze Zuiderburen ervandoor met elektronische indiepop. Erg aangenaam!

Zo ook Bazart, waar twee bandleden van Warhola ook onderdeel van uitmaken, alleen zij treden toch weer een net iets ander pad in. Zij zingen namelijk donkere poëtische teksten in hun moedertaal. Lyrics als “Liever snel naar de hel, dan traag naar de hemel.” Zullen na het horen ervan niet meer zo snel uit je hoofd verdwijnen. Extra legendarisch: het super a-ritmisch klappen van het publiek tot drie keer toe. Drie keer scheepsrecht zullen we maar zeggen! 😉 Je kunt in ieder geval niet stellen dat Bazart het publiek niet mee wist te krijgen!

FullSizeRender-1

Daarna was het tijd voor het schouwspel van The Last Shadow Puppets. Wat een vermakelijke performance weten die twee neer te zetten. Het testosteron vliegt je om de oren. Halverwege de show wist Alex Turner een sensuele wending aan de show te geven en hing het publiek al helemaal aan hun lippen. Ook liet hij ruimte over voor wat humor. Zo wikkelde hij zich op een gegeven moment in met de microfoonbedrading om vervolgens al spartelende op de camerarails te gaan liggen. Gelukkig heeft hij het nét overleefd en eindigde de show in een groot succesverhaal!

Vervolgens skipte ik LCD Sound System in de Alpha om af te dalen naar Foals die een super strakke set weggegaven. ‘Inhaler’, ‘My Number’, ‘Mountain At My Gates’ alles kwam voorbij! Een super afsluiter van deze legendarische Lowlands editie!

Ik heb me meer dan vermaakt, en met iets van 25 acts te hebben gezien binnen drie dagen is mijn muzikale hart weer even gevuld! … Alhoewel, met alweer twee festivals en vier concerten op de planning kan ik rustig stellen dat deze nooit helemaal gevuld zal zijn! 😉 Wat heb jij binnenkort nog op de muzikale planning staan? En wat was jouw ultieme hoogtepunt op Lowlands? Let me know in the comments!

© Foto’s: Jeanin Posthumus

Jeanin
Mag zich bijna een communicatieprofessional noemen. Concertzalen en festivalweides zijn haar tweede huis. Muzieksmaak: Oscar And The Wolf, Bazart, The War On Drugs, Tame Impala en Tom Odell. Combineer haar drie passies muziek, fotografie en schrijven en je krijgt de bovenstaande blogpost.

2 comments

  1. Mooie samenvatting Jeanin! It almost felt like I was there… Volgend jaar dan maar weer! En na dit gelezen te hebben al helemaal! 😀

Comments are closed.